Nezaket, incelik, edeb her işin başı imiş ESKİDEN.
İnsanların sözü kesilmez, işaret ve işmar edilmez,
fısıltılar, gizli konuşmalar hoş karşılanmazmış.
Gezerken yere yumuşak basılır, ses çıkarmamaya çalışılırmış.
Yerdeki haşerata basmamaya özen gösterdiği için,
adı “Karıncaya basmaz Efendi” çıkan insanlar varmış.

Canlı cansız her şeyin bir hatırı varmış.
Evliyalar, kendisine arkadaşlık eden, vefa gösteren
eski elbisesini kenara koyup yeni elbise alıp
giymeye haya ederlermiş
ESKİ ELBİSEYE SAYGIDAN DOLAYI, ESKİ EBBİSENİN
YANINA YENİ ELBİSE ASMAZLARMIŞ.
Yumurtayı ucundan, çok az kırar, fazla kırmayı
tahrip olarak düşünür, tahribin hiçbir türünü sevmezmiş.

Eskiler “Edeb Ya Hu!” derler,
O'nu görüyor gibi yaşamaya çalışırlarmış.
O varken başkasına bakmaz,
Onu unutmuş gibi hallere girmezlermiş.
Allah' ın huzurunda nasıl hareket
edilmesi gerekiyorsa öyle hareket etmek isterlermiş.

“Bizi takip eden, her halimizi perdesiz, engelsiz gören,
şu anda bizim durumumuza bakan Allah var!” der gibi,
o mânâyı hatırlatmak İçin her yere
Edeb Ya Hu!” yazarlarmış.
“Allah’ın huzurunda edeb” demekmiş bu

insan nerede olursa olsun Allah’ın huzurunda değil midir?
Âşık, ancak bu pişme sürecinde ham iken kâmil olur.
Çünkü aşk yolunda varılacak merhalelerin en yücesi,
aşkın olgunluğu ile kendi dünyasını kurabilmektir.
O mertebeye gelindikten sonra aşk uğrunda
can vermek âşığa kolay gelir.

Amaç aşk uğruna ölmek değil, uğruna ölünecek
aşkı bulmaktır.Bu aşk, cennet emelinden uzaklaşıp
cemale erme hedefini gözetir.
böyle bir aşka sahip olduktan sonra geriye ne kalır ki!?
Dünyayı elinin tersiyle itiver gitsin...
(Alıntı)